Centrum peptydów w Polsce

Cztery grupy, do których należą prawie wszystkie nazwy

Wiele osób w Polsce trafia od razu na konkretne nazwy, takie jak BPC-157, TB-500 albo semaglutyd. Rozdziela je jednak coś, co widać dopiero po sprawdzeniu: część z nich to dopuszczone leki na receptę, a reszta nie ma nigdzie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i istnieje wyłącznie jako odczynniki laboratoryjne.

Semaglutyd i tyrzepatyd należą do pierwszej grupy i w Polsce wydawane są wyłącznie przez apteki, pod nazwami Ozempic, Wegovy i Mounjaro. BPC-157, TB-500, GHK-Cu i retatrutyd nie mają pozwolenia nigdzie na świecie. Dla drugiej grupy nie istnieje więc cena apteczna, do której można by porównać ofertę, i to zmienia sposób, w jaki w ogóle da się ją ocenić.

Jej miejsce zajmują dwie rzeczy mierzalne: certyfikat analizy dostarczonej partii oraz cena przeliczona na miligram. Certyfikat powinien podawać czystość wraz z metodą pomiaru, zawartość peptydu, masę cząsteczkową potwierdzoną spektrometrią i numer partii zgodny z etykietą fiolki. Cena staje się porównywalna dopiero po podzieleniu przez miligramy, bo wielkości fiolek nie są ujednolicone między dostawcami.

Kto to nadzoruje w Polsce

Organem właściwym jest Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, w skrócie URPL. Na poziomie europejskim leki ocenia Europejska Agencja Leków. Granica nie przebiega jednak przez samą substancję, lecz przez deklarowane przeznaczenie: odczynnik sprzedawany i opisany jako materiał laboratoryjny pozostaje odczynnikiem, a ta sama substancja przedstawiona z dawkowaniem albo obietnicą działania na organizm staje się reklamą niedopuszczonego produktu leczniczego.

Dlatego na tych stronach nie ma dawkowania. Czytelnikowi daje to zarazem prosty sprawdzian: strona podająca schematy podawania dla BPC-157 albo TB-500 tę granicę już przekroczyła, niezależnie od tego, co napisano w stopce. Szczegóły opisuje strona z informacjami prawnymi.